Barbara Lepsza nauczyciel mianowany plastyka i muzyka
Zespół Szkół
w Osielsku
 

POLONEZ – charakterystyka i przykłady figur tanecznych

 

Metrum  trójdzielne  

Tempo umiarkowane

Polonez należy do grupy polskich tańców narodowych.  Jego początków należy szukać w tańcach polskiego ludu. Podkreślał szczególnie „układ słowiańskiej społeczności”, gromadę prowadzoną przez przewodnika.  Z biegiem czasu polonez ludowy nazywany: „polski”, „wielki”, „pieszy”, „chodzony”, przeobraził się w taniec towarzyski i przybrał charakter reprezentacyjnego pochodu uczestników balu (rolę przewodnika pełnił tu wodzirej).

Postawa taneczna

Pary taneczne ustawiają się jedna za drugą, tancerz po lewej stronie partnerki. Lewa ręka kobiety spoczywa na prawej ręce mężczyzny, połączone ręce wysuwamy nieco do przodu; ramiona lekko zgięte w łokciach. Ręce zewnętrzne swobodnie opuszczamy wzdłuż ciała. Tancerka może ująć w prawą dłoń suknię, a tancerz oprzeć lewą dłoń na biodrze. Sylwetki tańczących powinny być wyprostowane, głowy dumnie wzniesione.

Technika taneczna

„i” – ugięcie nogi w kolanie

„1” – krok naprzód

„2” – krok naprzód

„3” – krok naprzód

 

Przykłady figur tanecznych 

                                           

 

                                              I. Tancerka i tancerz wykonują trzy  

                                                  kroki do środka sali; ukłon; podają sobie ręce.

 

 

 

 

 

 

 

                                              II. Para za parą środkiem sali.

 

 

 

 

 

  

                                              III.  Pary nieparzyste w lewo,

                                                     pary parzyste w  prawo.

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                IV. Czwórkami przez środek sali: para w

                                                     lewo, para w prawo, na końcu sali most:

 

 

                   

 

 

                                              

                                              V. Most

Pary z lewej strony sali przechodzą pod mostem utworzonym przez pary  z prawej (ręce połączone w górze); bokami do przodu sali; z przodu zamiana; pary, które tworzyły most teraz idą pod nim, bokami do końca sali, powrót czwórkami lub para za parą.

 

 

 

 

                                               VI  Tunel

Pierwsza para środkowa wykonuje zwrot w tył i przechodzi pod tunelem utworzonym przez pary środkowe z tyłu; partnerzy zewnętrzni idą bokami sali.

 

 

 

                                               VII. Tancerka ze środkowej pary kieruje się do

                                                     swojego partnera w prawo; tancerz ze

                                                    środkowej pary kieruje się w lewo i wraca do

                                                    swojej partnerki.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                VIII. Powrót do przodu sali w dwóch kolumnach, zwrot do tyłu, para za parą środkiem sali.

 

 

 

 

 

 

                                               IX. Para za parą do tyłu sali, zwrot w lewo

                                                     wszystkie pary.

 

 

 

                                               X. Para za parą w koło sali.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                             XI. Powrót do przodu środkiem sali para za parą.

 

 

  

Nadchodzi czas pożegnania klas trzecich gimnazjum. Czas na  łzy, przemówienia, podziękowania i wzruszenie towarzyszące wszystkim przy wykonaniu przez absolwentów poloneza.

Zaproponowałam tu kilka figur tanecznych, które uczniowie mogą  wykonać bez wodzireja. Kolejność  figur jest przypadkowa, interpretacja ich zależy od inwencji twórczej przygotowującego tancerzy do występu i możliwości wykonawczych samych tańczących. Celowo nie załączyłam takich figur jak ślimak czy labirynt by nie komplikować układu, który i tak sprawia uczniom wiele trudności w zapamiętaniu.

Mam nadzieję, że wskazówką dla prowadzącego grupę tańczących będą moje osobiste doświadczenia z kilku lat, którymi pragnę się podzielić:

 – pozwólmy uczniom samym dobrać się w pary,

 – pierwsza para to najlepiej tańczący, a nie najlepiej uczący się,

 – nie ustawiajmy par według wzrostu, w trakcie tańca i tak wszyscy będą dobrze widoczni (tańczą bokami i środkiem sali w różnych kierunkach w stosunku do patrzących gości),

 – należy policzyć ilość taktów każdej części utworu!, oraz zmierzyć powierzchnię przeznaczoną do tańczenia  (pomoże to nam rozrysować swój układ taneczny i właściwie skomponować kolejność figur),

 – w miarę możliwości zmiany figur powinny współgrać z przejściami poszczególnych części utworu,

 – w czasie najlżejszej i najcichszej części utworu  nie stosujmy figury „czwórkami przez środek sali” (jest zbyt ciężka i dostojna),

 – efekt jest ważny, ale nie zapominajmy o dobrej zabawie – zaoszczędzi to nam nerwów, gdy będziemy mieć trudności ze zdyscyplinowaniem grupy tańczących w czasie ćwiczeń,

 – właściwa motywacja – bezbłędne wykonanie układu na pewno przyniesie wiele satysfakcji zarówno tańczącym, jak ich opiekunowi.

Polonez nagrany na płycie CD dostępnej w bibliotece szkolnej. 

Życzę powodzenia. 

Barbara Lepsza

   

powrót